Get Adobe Flash player

Msze Święte

W dni powszednie i święta kościelne, które są daniami roboczymi, Msza Św. odprawiana jest o godz.

18:30

W niedziele i święta, które są daniami wolnymi od pracy, Msze Św. odprawiane są o godz.

6:30, 8:30, 15:00

Szybki kontakt

Adres:

ul. Księdza Bielawskiego 18
36-200 Brzozów

Duszpasterstow szpitalne sprawuje:

Ks. Kapelan Stanisław Walter

tel. 13 43 095 85
kom. 603 374 793

Liczba odsłon

013909
Dzisiaj
Wczoraj
W tym tygodniu
W tym miesiącu
Wsztkie
15
24
137
1324
13909

Twój adres IP: 54.225.57.89
2017-11-23 12:41

Błogosławiony Ks. Bronisław Markiewicz

bronislaw markiewicz

Założyciel męskiego i żeńskiego Zgromadzenia św. Michała Archanioła, patron szpitala specjalistycznego w Brzozowie.

Urodził się 13.07.1842 r. w Pruchniku koło Jarosławia. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1867 r. w katedrze w Przemyślu. W 1898 r. został zatwierdzony statut Towarzystwa powściągliwość i praca. 29.01.1912 r. następuje śmierć Bronisława Markiewicza. Zmarł w opinii świętości.

Bł. Ks. Bronisław Markiewicz odznaczał się wielką miłością do ubogich, był wielkim wychowawcą i przyjacielem najbiedniejszych i najbardziej bezradnych dzieci. Dla nich żył i im oddał całą swą miłość. Kochał swój naród chociaż widział jego wady i dlatego z całą determinacją walczył z pijaństwem.

Ze wszystkich sił walczył o lepszą przyszłość dla Polski, szerząc hasło „powściągliwość i praca”. Bł. Ks. Bronisław Markiewicz może być dla nas wspaniałym wzorem katolickiego działacza społecznego. Doskonale wiedział, co robić, by nasza Ojczyzna rosła w siłę a Polacy byli szczęśliwsi, zamożniejsi i „Bogiem silni”. Jego motto: „Bóg ponad wszystko”, skłania by pracując dla dobra Polski i Polaków nie zapominać o Tym, bez którego każda nasza praca traci sens.

W powszechnej opinii ks. Markiewicz miał dar proroczy. Przepowiedział on m.in. „Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego Papieża. Ufajcie przeto w Panu, bo dobry, miłosierny i nieskończenie sprawiedliwy jest.”

19.06.2005 r. w Warszawie na placu Piłsudskiego odbyła się beatyfikacja ks. Bronisława Markiewicza. Uroczystej Mszy przewodniczył Prymas Polski Józef Glemp. Już 16.11.2005 r. w kaplicy szpitalnej odbyła się Msza dziękczynna za beatyfikację ks. Bronisława Markiewicza w czasie której nastąpiło uroczyste wprowadzenie relikwii i poświęcenie Jego ołtarzyka.

Święta Joanna Beretta Molla

joanna beretta molla

Joanna Beretta Molla (1922-1962), ogłoszona błogosławioną w 1994 roku, to kobieta nowoczesna. Jako doktor medycyny, pediatra i matka rodziny kochała życie. Uwielbiała przyrodę, uprawiała narciarstwo, uczęszczała do teatru i lubiła się ładnie ubrać. Życie towarzyskie, jakie prowadziła, było wsparte wielką wewnętrzną pracą nad sobą, wolą kochania Boga i pomocy bliźniemu. Stąd jej zaangażowanie w modlitwę, medytację, udział w Akcji Katolickiej i wolontariacie.

Poza tym ważna była dla niej rodzina. Otrzymawszy od rodziców przykład chrześcijańskiej pobożności, zdecydowała się na naśladowanie ich życia. Wniosła w małżeństwo radość życia i spontaniczne pragnienie urodzenia wielu dzieci. Czwarty stan błogosławiony okazał się być jednak wezwaniem do poświęcenia życia, które ofiarowała z pełną świadomością właśnie ze względu na tę miłość, która jest mocniejsza niż śmierć.

„Życie tej wspaniałej kobiety kochającej życie, mężatki, matki rodziny, lekarki niezwykle oddanej obowiązkom zawodowym, która poświęciła się obronie godności życia’ – jak powiedział o niej kardynał Carlo Maria Martini – było całkowicie skoncentrowane na osobie Jezusa Chrystusa, stanowiło urzeczywistnienie kilku cech Oblicza Jezusa, które Joanna kochała i kontemplowała”.

Uroczystość wprowadzenia relikwii Św. Joanny Beretta Molla do kaplicy szpitalnej nastąpiła 22.09.2004 r. Relikwie przekazała S. Virginia Beretta siostra Świętej.

Święty Ojciec Pio

„Waszą misją jest leczenie chorego, ale jeśli nie zaniesiecie miłości do jego łóżka, to sądzę, że lekarstwa na niewiele się zdadzą... Zanieście chorym Boga...”

Św. O. Pio, Francesco Forgione urodził się 25 maja w 1887 r. w Pietrelcinie, w diecezji Benevento. Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów wstąpił 6 stycznia 1903 r. jako kandydat na kapłana. Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1910 r. w katedrze w Benevento. 28 lipca 1916 roku przybył do klasztoru w San Giovanni Rotondo, położonego u wzgórza Gargano, gdzie z małymi przerwami przebywał aż do śmierci, to jest do 23 września 1968 roku.

ojciec pio

Francesco Forgione był bez wątpienia jednym z największych świętych w XX wieku. Świętym zwyczajnym w swoich ludzkich reakcjach, a jednocześnie niezwykły poprzez dary jakie otrzymał od Wszechmogącego Boga. Pan Bóg obdarzył Ojca Pio nadnaturalnymi zdolnościami. Święty otrzymał charyzmat uzdrawiania, poznał sekrety ludzkich serc i czytał w myślach przychodzących do niego ludzi, przepowiadał przyszłość, miał również dar bilokacji – mógł być obecny w dwóch miejscach jednocześnie. Przez 50 lat nosił w swoim ciele widzialne symptomy szczególnego wybraństwa – stygmaty, znaki męki Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Jego życie zamykało się między ołtarzem a konfesjonałem. Pozostawił piękne świadectwo umiłowania Męki Pańskiej i Eucharystii, której był wiernym i pokornym sługą. Z miłości Ofiary Jezusa płynęła szczególna miłość do cierpiącego człowieka, a jej konsekwencją było dzieło Jego życia – Dom Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo.
Papież Jan Paweł II dnia 2 maja 1999 r. zaliczył go do grona błogosławionych, a 16 czerwca 2002 r. dokonał jego kanonizacji.

Jan Paweł II nazwał go „szafarzem Bożego miłosierdzia”. Określenie to ze wszech miar trafne. Przez całe życie Ojciec Pio nic innego bowiem nie robił tylko rozdzielał na lewo i prawo okruchy Bożej miłości. Spowiadając w konfesjonale niósł ludziom łaskę Bożego przebaczania, wypraszał łaskę uzdrowienia dla chorych i cierpiących. Był – jak sam mówił – „dla każdego”. I taki pozostaje – nadal po śmierci wysłuchując próśb o to, by wstawił się do Boga w najtrudniejszych sprawach.

21 czerwca 2005 r. w szpitalnej Kaplicy pw. Św. Rodziny przeżywaliśmy uroczystość, wprowadzenia relikwii św. Ojca Pio. Podczas Mszy św. O. Bogusław Piechuta Moderator Grup Modlitewnych św. O. Pio na ręce Ks. Kapelana przekazał przywiezione relikwie – maleńki skrawek bandaży chroniący święte rany stygmatów.

Ojciec Pio pozostał w kaplicy szpitalnej w znakach relikwii, które przypominają nam, że Bóg działa bezpośrednio w naszych duszach zbliżając nas do siebie. Pozostał dla pracowników służących chorym, by uczyć ich miłości prawdziwie miłosiernej i wytrwania w trudnej pracy. Pozostał dla chorych, by nieść im ulgę w cierpieniu, jak czynił za życia.

Siostra Faustyna Kowalska

faustyna kowalska obraz

W 2002 roku kaplica szpitalna wzbogaciła się o relikwie Św. Siostry Faustyny.

Urodziła się 25.08.1905 r. we wsi Głogowiec koło Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Od dzieciństwa cechowało ją umiłowanie modlitwy, pracowitości, posłuszeństwa i wrażliwości na ludzką niedolę. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata , a następnie jako kilkunastoletnia dziewczynka opuściła dom rodzinny i pracowała jako służąca w bogatych domach. Mając dwadzieścia lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym – jako siostra Faustyna Kowalska przeżyła trzynaście lat. Pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Lata jej zakonnego życia naznaczone były cierpieniem i bardzo osobistym dialogiem z Panem Jezusem. Wyniszczona gruźlicą oraz cierpieniem jakie znosiła ofiarowując się za grzeszników, zm. w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając 33 lata.

To św. Faustyna jest tą, która ma nas przygotować na ostateczne przyjście Jezusa. Właśnie Jej Pan Jezus kazał namalować swój obraz jako Jezusa Miłosiernego i Jej podyktował słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego. Najuroczystszą chwilą w Jej życiu był moment przyjęcia Pana Jezusa do swojego serca w Komunii świętej, a nieustanną modlitwą Jej serca stały się słowa Jezu ufam Tobie.