Get Adobe Flash player

Msze Święte

W dni powszednie i święta kościelne, które są dniami roboczymi,
Msza Św. odprawiana jest
o godz.18:30

W niedziele i święta, które są dniami wolnymi od pracy,
Msze Św. odprawiane są
o godz.
6:30, 8:30, 15:00

Szybki kontakt

Adres:

ul. Księdza Bielawskiego 18
36-200 Brzozów

Duszpasterstow szpitalne sprawuje:

Ks. Kapelan Stanisław Walter

tel. 13 43 095 85
kom. 603 374 793

Liczba odsłon

057225
Dzisiaj
Wczoraj
W tym tygodniu
W tym miesiącu
Wsztkie
58
439
982
2747
57225

Twój adres IP: 3.234.245.125
2020-02-22 16:34

Siostra Faustyna Kowalska

faustyna kowalska obraz

W 2002 roku kaplica szpitalna wzbogaciła się o relikwie Św. Siostry Faustyny.

Urodziła się 25.08.1905 r. we wsi Głogowiec koło Łodzi jako trzecie z dziesięciorga dzieci w rodzinie Marianny i Stanisława Kowalskich. Od dzieciństwa cechowało ją umiłowanie modlitwy, pracowitości, posłuszeństwa i wrażliwości na ludzką niedolę. Do szkoły chodziła niecałe trzy lata , a następnie jako kilkunastoletnia dziewczynka opuściła dom rodzinny i pracowała jako służąca w bogatych domach. Mając dwadzieścia lat wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, w którym – jako siostra Faustyna Kowalska przeżyła trzynaście lat. Pełniła obowiązki kucharki, ogrodniczki i furtianki. Lata jej zakonnego życia naznaczone były cierpieniem i bardzo osobistym dialogiem z Panem Jezusem. Wyniszczona gruźlicą oraz cierpieniem jakie znosiła ofiarowując się za grzeszników, zm. w opinii świętości w Krakowie 5 października 1938 r., mając 33 lata.

To św. Faustyna jest tą, która ma nas przygotować na ostateczne przyjście Jezusa. Właśnie Jej Pan Jezus kazał namalować swój obraz jako Jezusa Miłosiernego i Jej podyktował słowa Koronki do Miłosierdzia Bożego. Najuroczystszą chwilą w Jej życiu był moment przyjęcia Pana Jezusa do swojego serca w Komunii świętej, a nieustanną modlitwą Jej serca stały się słowa Jezu ufam Tobie.

Święty Ojciec Pio

„Waszą misją jest leczenie chorego, ale jeśli nie zaniesiecie miłości do jego łóżka, to sądzę, że lekarstwa na niewiele się zdadzą... Zanieście chorym Boga...”

Św. O. Pio, Francesco Forgione urodził się 25 maja w 1887 r. w Pietrelcinie, w diecezji Benevento. Do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów wstąpił 6 stycznia 1903 r. jako kandydat na kapłana. Święcenia kapłańskie przyjął 10 sierpnia 1910 r. w katedrze w Benevento. 28 lipca 1916 roku przybył do klasztoru w San Giovanni Rotondo, położonego u wzgórza Gargano, gdzie z małymi przerwami przebywał aż do śmierci, to jest do 23 września 1968 roku.

DSC 0455

Francesco Forgione był bez wątpienia jednym z największych świętych w XX wieku. Świętym zwyczajnym w swoich ludzkich reakcjach, a jednocześnie niezwykły poprzez dary jakie otrzymał od Wszechmogącego Boga. Pan Bóg obdarzył Ojca Pio nadnaturalnymi zdolnościami. Święty otrzymał charyzmat uzdrawiania, poznał sekrety ludzkich serc i czytał w myślach przychodzących do niego ludzi, przepowiadał przyszłość, miał również dar bilokacji – mógł być obecny w dwóch miejscach jednocześnie. Przez 50 lat nosił w swoim ciele widzialne symptomy szczególnego wybraństwa – stygmaty, znaki męki Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Jego życie zamykało się między ołtarzem a konfesjonałem. Pozostawił piękne świadectwo umiłowania Męki Pańskiej i Eucharystii, której był wiernym i pokornym sługą. Z miłości Ofiary Jezusa płynęła szczególna miłość do cierpiącego człowieka, a jej konsekwencją było dzieło Jego życia – Dom Ulgi w Cierpieniu w San Giovanni Rotondo.
Papież Jan Paweł II dnia 2 maja 1999 r. zaliczył go do grona błogosławionych, a 16 czerwca 2002 r. dokonał jego kanonizacji.

Jan Paweł II nazwał go „szafarzem Bożego miłosierdzia”. Określenie to ze wszech miar trafne. Przez całe życie Ojciec Pio nic innego bowiem nie robił tylko rozdzielał na lewo i prawo okruchy Bożej miłości. Spowiadając w konfesjonale niósł ludziom łaskę Bożego przebaczania, wypraszał łaskę uzdrowienia dla chorych i cierpiących. Był – jak sam mówił – „dla każdego”. I taki pozostaje – nadal po śmierci wysłuchując próśb o to, by wstawił się do Boga w najtrudniejszych sprawach.

21 czerwca 2005 r. w szpitalnej Kaplicy pw. Św. Rodziny przeżywaliśmy uroczystość, wprowadzenia relikwii św. Ojca Pio. Podczas Mszy św. O. Bogusław Piechuta Moderator Grup Modlitewnych św. O. Pio na ręce Ks. Kapelana przekazał przywiezione relikwie – maleńki skrawek bandaży chroniący święte rany stygmatów.

Ojciec Pio pozostał w kaplicy szpitalnej w znakach relikwii, które przypominają nam, że Bóg działa bezpośrednio w naszych duszach zbliżając nas do siebie. Pozostał dla pracowników służących chorym, by uczyć ich miłości prawdziwie miłosiernej i wytrwania w trudnej pracy. Pozostał dla chorych, by nieść im ulgę w cierpieniu, jak czynił za życia.

Święta Joanna Beretta Molla

DSC 0433

Joanna Beretta Molla (1922-1962), ogłoszona błogosławioną w 1994 roku, to kobieta nowoczesna. Jako doktor medycyny, pediatra i matka rodziny kochała życie. Uwielbiała przyrodę, uprawiała narciarstwo, uczęszczała do teatru i lubiła się ładnie ubrać. Życie towarzyskie, jakie prowadziła, było wsparte wielką wewnętrzną pracą nad sobą, wolą kochania Boga i pomocy bliźniemu. Stąd jej zaangażowanie w modlitwę, medytację, udział w Akcji Katolickiej i wolontariacie.

Poza tym ważna była dla niej rodzina. Otrzymawszy od rodziców przykład chrześcijańskiej pobożności, zdecydowała się na naśladowanie ich życia. Wniosła w małżeństwo radość życia i spontaniczne pragnienie urodzenia wielu dzieci. Czwarty stan błogosławiony okazał się być jednak wezwaniem do poświęcenia życia, które ofiarowała z pełną świadomością właśnie ze względu na tę miłość, która jest mocniejsza niż śmierć.

„Życie tej wspaniałej kobiety kochającej życie, mężatki, matki rodziny, lekarki niezwykle oddanej obowiązkom zawodowym, która poświęciła się obronie godności życia’ – jak powiedział o niej kardynał Carlo Maria Martini – było całkowicie skoncentrowane na osobie Jezusa Chrystusa, stanowiło urzeczywistnienie kilku cech Oblicza Jezusa, które Joanna kochała i kontemplowała”.

Uroczystość wprowadzenia relikwii Św. Joanny Beretta Molla do kaplicy szpitalnej nastąpiła 22.09.2004 r. Relikwie przekazała S. Virginia Beretta siostra Świętej.

Błogosławiony Ks. Bronisław Markiewicz

DSC 0434

Założyciel męskiego i żeńskiego Zgromadzenia św. Michała Archanioła, patron szpitala specjalistycznego w Brzozowie.

Urodził się 13.07.1842 r. w Pruchniku koło Jarosławia. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1867 r. w katedrze w Przemyślu. W 1898 r. został zatwierdzony statut Towarzystwa powściągliwość i praca. 29.01.1912 r. następuje śmierć Bronisława Markiewicza. Zmarł w opinii świętości.

Bł. Ks. Bronisław Markiewicz odznaczał się wielką miłością do ubogich, był wielkim wychowawcą i przyjacielem najbiedniejszych i najbardziej bezradnych dzieci. Dla nich żył i im oddał całą swą miłość. Kochał swój naród chociaż widział jego wady i dlatego z całą determinacją walczył z pijaństwem.

Ze wszystkich sił walczył o lepszą przyszłość dla Polski, szerząc hasło „powściągliwość i praca”. Bł. Ks. Bronisław Markiewicz może być dla nas wspaniałym wzorem katolickiego działacza społecznego. Doskonale wiedział, co robić, by nasza Ojczyzna rosła w siłę a Polacy byli szczęśliwsi, zamożniejsi i „Bogiem silni”. Jego motto: „Bóg ponad wszystko”, skłania by pracując dla dobra Polski i Polaków nie zapominać o Tym, bez którego każda nasza praca traci sens.

W powszechnej opinii ks. Markiewicz miał dar proroczy. Przepowiedział on m.in. „Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu wielkiego Papieża. Ufajcie przeto w Panu, bo dobry, miłosierny i nieskończenie sprawiedliwy jest.”

19.06.2005 r. w Warszawie na placu Piłsudskiego odbyła się beatyfikacja ks. Bronisława Markiewicza. Uroczystej Mszy przewodniczył Prymas Polski Józef Glemp. Już 16.11.2005 r. w kaplicy szpitalnej odbyła się Msza dziękczynna za beatyfikację ks. Bronisława Markiewicza w czasie której nastąpiło uroczyste wprowadzenie relikwii i poświęcenie Jego ołtarzyka.

Błogosławiona Hanna Chrzanowska

Hanna Chrzanowska - urodzona 7 X 1902 r. w Warszawie w rodzinie zasłużonej dla nauki
i kultury oraz pielęgniarstwa polskiego.

W Krakowie Hanna uczy się najpierw prywatnie. a następnie w Gimnazjum Sióstr Urszulanek, które kończy z odznaczeniem w 1920 r. Po maturze przechodzi krótki kurs pielęgniarski, aby nieść pomoc ofiarom wojny polsko – bolszewickiej. W grudniu 1920 r. rozpoczyna studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Na wieść o powstaniu Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa przerywa studia i wstępuje do nowo otwartej szkoły, aby całkowicie poświęcić się pielęgniarstwu.

a

W latach 1926 – 1929 pracuje jako instruktorka w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarek
i Higienistek w Krakowie. W latach 1929 -1939 redaguje miesięcznik „Pielęgniarka Polska”

  – pierwsze w Polsce czasopismo zawodowe dla pielęgniarek.

Wybuch II Wojny Światowej przynosi wiele bolesnych przeżyć- umiera  ojciec  Hanny wywieziony wraz z innymi profesorami do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen oraz jedyny brat Bohdan. Doświadczenie okrucieństwa wojny istotnie wpływa na rozwój jej życia wewnętrznego. Szuka oparcia w Bogu, odkrywa siłę modlitwy i znaczenie Eucharystii , duchowo dojrzewa
do ewangelicznej postawy miłości bliźniego.

Po wojnie pracuje jako kierowniczka działu pielęgniarstwa społecznego w Uniwersyteckiej Szkole Pielęgniarsko – Położniczej i  wieloletnia wykładowczyni metodyki pielęgniarstwa otwartego w Szkole Instruktorek Pielęgniarstwa w Warszawie. Organizuje rekolekcje dla chorych
w Archidiecezji Krakowskiej. Pełni wiele znaczących funkcji w strukturach szkolnych oraz innych instytucjach środowiska pielęgniarskiego, nie ukrywając swoich przekonań religijnych
oraz przywiązania do wartości chrześcijańskich.

 Bł. H. Chrzanowska w człowieku cierpiącym dostrzegała samego Chrystusa.

Umiera w Krakowie 29 IV 1973 r. , tam też beatyfikowana  28 IV 2018 r.Dla środowiska pielęgniarskiego była sumieniem, a dla chorych świadkiem i narzędziem Bożego Miłosierdzia.

18 października 2018 r. odbywa się uroczyste wprowadzenie relikwii bł. Hanny Chrzanowskiej do kaplicy szpitalnej w Brzozowie.

                             Modlitwa

Boże, Ty w szczególny sposób  powołałeś błogosławioną Hannę Chrzanowską do służby chorym, biednym, opuszczonym, daj aby ta, która całym sercem odpowiedziała Twemu wezwaniu, a swoim przykładem stale zachęcała do niesienia pomocy bliźnim, jak nas tego nauczył Pan nasz Jezus Chrystus. Amen

Ojcze nasz….., Zdrowaś….., Chwała Ojcu…..

„MOCNI W WIERZE, PŁONĄCY MIŁOŚCIĄ, POSŁAŃCY POKOJU AŻ DO MĘCZEŃSTWA”

MĘCZENNICY Z PARIACOTO

Zbigniew Strzałkowski, O. Michał Tomaszek

 

Zbigniew Strzałkowski - urodzony w Tarnowie 3 lipca 1958 r.

Do szkoły podstawowej uczęszcza w Zawadzie. W roku 1979 wstępuje do zakonu franciszkanów.
W podaniu o przyjęcie pisze: „Pragnę służyć Panu Bogu w zakonie jako kapłan, w kraju lub na misjach , gdziekolwiek mnie Bóg powoła….”
Świadectwo o postawie religijno- moralnej wystawia Zbigniewowi jego duszpasterz w Zawadzie

ks. Dr Paweł Śliwa: „ Zbigniew Strzałkowski należy do najbardziej wzorowych młodzieńców w Zawadzie.   Jest ogromnie uprzejmy dla kapłanów, dla osób starszych  w ogóle dla wszystkich.
Jest intelektualnie utalentowany i przejęty Bogiem, a zarazem pogodny i serdeczny w pożyciu koleżeńskim.”
15 czerwca 1985 r zostaje wyświęcony przez bpa Albina Małysiaka na diakona. Święcenia prezbiteriatu  przyjmuje 7 czerwca 1986 r. we franciszkańskim kościele we Wrocławiu z rąk

kard. Henryka Gulbinowicza.
1 września 1988r udaje się do klasztoru we Wrocławiu w celu rozpoczęcia przygotowań do wyjazdu na misje. 28 listopada 1988 r. wraz z o. Jarosławem Wysoczańskim udaje się z Warszawye
 przez Moskwę do Limy. Po przybyciu na miejsce intensywnie uczy się języka hiszpańskiego.
 Po kilku miesiącach rozpoczyna posługę kapłańską w nowej placówce w Andach w Pariacoto.
Talent organizacyjny łączył z ogromną pracowitością i wielką odpowiedzialnością. Jego domeną jest troska o chorych . Leczy ich  dusze i ciała.
 9 sierpnia 1991r. zostaje zamordowany wraz z o. Michałem Tomaszkiem za wiarę i miłość
 przez terrorystów  Komunistycznej Partii Peru „ Świetlisty Szlak”.

 

Michał Tomaszek - urodzony 23 września 1960 r. w Łękawicy k. Żywca.

Po ukończeniu Szkoły Podstawowej w Łękawicy naukę kontynuuje w Niższym Seminarium Duchownym  Franciszkanów w Legnicy. Po maturze , w roku 1980 wstępuje do Zakonu.
 W podaniu o przyjęcie pisze: „ Już od dawna jestem przekonany że mam powołanie do kapłaństwa  i Zakonu… Pragnieniem moim jest praca na misjach, by w ten sposób służyć Bogu i Niepokalanej.”
Habit zakonny otrzymuje w uroczystość św. Franciszka – 4 października 1980r.
Studia filozoficzno- teologiczne odbywa  w latach 1981 – 1987 w  Wyższym Seminarium Duchownym Franciszkanów w Krakowie, gdzie 8 grudnia 1985 r. uroczyście ślubuje żyć na zawsze
 w posłuszeństwie, bez własności  i w czystości.
23 maja 1987 r. zostaje wyświęcony na prezbitera w Bazylice św. Franciszka w Krakowie
 przez abp Albina Małysiaka.
W czasie pracy duszpasterskiej w Pieńsku dowiaduje się, że jego dwaj współbracia  o. Zbigniew Strzałkowski i o. Jarosław Wysoczański  - mają wyjechać na misje do Peru. Zwracał się wówczas
 z prośbą do swojego przełożonego o pozwolenie na podobny wyjazd. W  lipcu 1989 roku dołącza
 do nich. O. Michał już w Polsce zdaje sobie sprawę z tego, że misja w Peru jest trudna i może być narażona na niebezpieczeństwo.  Przed wyjazdem na misje, odważnie mówi:
,, Jeśli trzeba będzie dla sprawy Bożej złożyć ofiarę życia, to nie zawaham się”.
Ginie wraz z o. Zbigniewem Strzałkowskim 9 sierpnia 1991r.

5 grudnia 2015 r. w Chimbote w Peru następuje beatyfikacja O. Zbigniewa i O. Michała.
            26 czerwca  2016
r . relikwie bł. O. Michała i O. Zbigniewa zostają uroczyście wprowadzone do kaplicy szpitalnej w Brzozowie.

Św. Jan Paweł II

cJan Paweł II, czyli Karol Wojtyła, przyszedł na świat 18 maja 1920 roku w Wadowicach. Rodzina żyła skromnie. Jedynym żywicielem rodziny był ojciec. Młody Karol chodził do gimnazjum. Później podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wojna zastała go więc w Krakowie. Do tego zmarł ojciec. Podjął więc pracę fizyczną w kamieniołomie, zakładach chemicznych i oczyszczalni sody. Podejmował też wysiłki artystyczne, takie jak udział w podziemnym Teatrze Rapsodycznym oraz tworzenie poezji. W 1942 roku wstąpił do Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie. W ślad za tym podjął konspiracyjne studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Rok 1946 oznaczał dla Wojtyły profesję subdiakona. Tuż potem przyjął święcenia kapłańskie. Po wojnie natomiast podjął studia w Rzymie na Papieskim Międzynarodowym Athenaeum Angelicum. Studia ukończył. Doktoryzował się zostając wkrótce doktorem teologii. Był już wtedy w parafii św. Floriana w Krakowie. Od 1956 wykładał etykę na KUL. W 1957 roku zdobył habilitację. W roku 1958 został mianowany biskupem pomocniczym Krakowa oraz biskupem tytularnym Umbrii. Niestrudzenie pracował w dziedzinie teologii, publikując swoją „Miłość i odpowiedzialność” z roku 1960 oraz pozycję pt. „Osoba i czyn”.

W roku 1963 Karol Wojtyła został arcybiskupem metropolitą krakowskim. 16 października 1978 roku został papieżem. 13 maja 1981, podczas audiencji generalnej na Placu św. Piotra w Rzymie przeżył zamach terrorystyczny na swe życie. 2 kwietnia 2005 roku Jan Paweł II zmarł.

Relikwie Jana Pawła II zostały wprowadzone do kaplicy szpitalnej 24 października 2012 r.

MODLITWA DO ŚW. JANA PAWŁA II

Boże, który jesteś Stwórcą człowieka oraz Panem życia i śmierci, bądź uwielbiony! Jeśli jest Twoją wolą, Panie, abym wyzdrowiał, proszę Cię za przyczyną świętego Jana Pawła II o uzdrowienie mnie z tej choroby. Niech Duch Święty, którego otrzymałem w sakramencie chrztu i bierzmowania, pomoże mi przyjąć Twoją świętą wolę. Niech On mnie prowadzi; niech mnie obdarzy męstwem, abym potrafił przyjąć i dźwigać swój krzyż. Uwielbiam Cię, Panie, za wszystkie łaski, którymi mnie obdarzyłeś i ciągle obdarzasz. Chcę wykonać do końca zadanie, jakie mi zleciłeś. Przez zasługi Twojego Syna, który cierpiał na krzyżu, proszę Cię: obdarz mnie zdrowiem ciała i duszy

Amen.